อ่อนล้า .. หมดแรง ..

ความรู้สึกที่เคยเข้มแข็ง ตอนนี้มันหายไปไหน

ปวดร้าวเหลือเกิน .. หัวใจ

โดนความเหงารุมทำร้าย ไม่มีชิ้นดี

เจ็บปวด .. จนไม่อาจกลั้นน้ำตา

เธอคงรู้สึกว่า ฉันมัน ทุเรศ ในสายตาได้ขนาดนี้

ครวญคราง คร่ำครวญ .. กระอักกระอ่วนเต็มที

กับชีวิตที่เหลือที่มี ที่ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นหรือตาย

"เราไม่ได้เป็นอะไรกัน"

ขอบคุณนะ สำหรับคำพูดสั้นๆ และ ง่ายๆ

คำพูดทิ่มแทง ตอกย้ำ .. ให้ความปวดปร่าจองจำ เดียวดาย

แล้วผิดหรือที่ฉันจะฟูมฟาย ให้กับความเสียใจ .. ช่วยบอกกัน

ฉันขอโทษที่อ่อนแอ

แต่ฉันก็รู้สึกแย่ รู้สึกตัวเองพ่ายแพ้กับเรื่องแบบนั้น

ฉันโหยหาความรักจากเธอ แต่ที่ไขว่คว้าได้เสมอคือ "ทอดทิ้งกัน"

ไม่ใช่แม้แต่คนสำคัญ ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น .. ในใจเธอ

ฉันรู้ว่าทุกอย่างเป็นเพราะฉัน

กับเรื่องงี่เง่าสารพัน ที่ฉันก่อมันขึ้นมาเสมอ

แต่เพราะอะไรฉันต้องเป็นแบบนั้น เคยคิดบ้างหรือเปล่าเธอ

แค่ความรักที่ฉันอยากพบเจอ ที่ฉันไม่เคยได้จากเธอ .. สักที

ฉันจึงทำเรื่องงี่เง่าแบบนั้น

แค่หวังว่าเธอจะเข้าใจกัน ให้ความสำคัญกับฉันมากกว่านี้

สุดท้ายที่ได้มา คือความเหว่ว้า ปวดปร่า .. สิ้นดี

ปล่อยให้ฉันตายไปจากตรงนี้ .. ทุกอย่างคงจะดีขึ้นมา

อ่อนล้า .. หมดแรง ..

ความรู้สึกที่เคยเข้มแข็ง ตอนนี้กลับแห้งแล้งยิ่งกว่า

พอได้แล้ว .. น้ำตา ..

ถอนลมหายใจสุดท้ายช้าๆ .. ฉันไม่อยากตื่นขึ้นมาอีกแล้ว